Filmhuis Cinecentrum31: aanvang 20.00 uur, café open om 19.30 uur. Ticket: 6 euro.

Vrijdagavond 1 april (geen grap): film 'The Farewell Party'

Na een paar zwaardere films, nu een film waar je met een grote glimlach om je mond aan terug zult denken. Een glimlach om alle warmte, humor, zachtaardige rebelsheid, vriendschap en liefde in deze film.

'The Farewell Party' is een Israëlische film over een vriendengroep in een seniorenflat. Uit liefde voor hun vriend Max zoeken zij een oplossing voor een schrijnend probleem: hoe helpen ze de terminaal zieke Max aan een zelf gewenste en humane dood, nu zijn levenseinde te zwaar wordt. In Israël is het namelijk nog niet toegestaan euthanasie te verlenen. Klinkt dat als een onderwerp dat zich leent voor een komisch drama? Humor? Niet echt. En dat is nou zo knap aan 'The Farewell Party'. Een heerlijke film.

Mag je voor God spelen?
De 75 jaar oude Yehezkel was ingenieur en een begenadigd uitvinder. Als ingenieur is hij met pensioen. De uitvinder in hem kan volop aan de bak in de seniorenflat. Zo vindt hij verschillende gadgets uit om de gevolgen van ouderdom wat op te vangen. Ook maakt hij een stemvervormer om 'als God' op te kunnen bellen naar mensen die daar behoefte aan hebben. Voor Max ontwikkelt hij een mobiele machine waarmee Max met één druk op een knop zichzelf een dodelijk medicijn kan toedienen. Een soort zelfmoordmachine waarmee de mazen in de wet worden opgezocht. Een voormalig veearts levert het medicijn en een voormalig rechercheur zorgt dat de bewijzen verdwijnen. De vrouw van Max zit ook in de 'actiegroep', zullen we maar zeggen. Het plan wordt grondig voorbereid en succesvol uitgevoerd.

A-team voor terminaal zieken
In de flat blijft niets lang geheim. Dus wordt de groep al snel benaderd om ook andere uitzichtloos lijdende medebewoners 'te helpen.' Daar hadden ze niet op gerekend. Na wat onderling gesteggel – want waar trek je een grens – pakken ze schoorvoetend deze nieuwe verantwoordelijkheid op. De machine maakt van het groepje bejaarden een heldengroep tegen wil en dank. Zie ze door de gangen lopen, zij aan zij: als The A-Team voor terminaal zieken. Het zorgt voor meerdere komische verwikkelingen, die soms wat kluchtig overkomen, maar nooit ten koste gaan van het hart van de personages en de ernst van de thematiek.

Een lach en een traan
Het is best gewaagd hoe het regisseursduo Tal Granit en Sharon Maymon hun tragikomedie over euthanasie vorm hebben gegeven. Een dergelijk onderwerp, in een land waar het een taboe geldt, kan al snel leiden tot een aanklacht of een melodrama. Maar de filmmakers hebben met een dunne scheidslijn geprobeerd een balans te vinden tussen een sprankelende komedie en een weemoedig drama. Met hun zelfgeschreven script en opgewekte regie weten ze op een magistrale manier de ernst van een levenseinde te omringen met humor en oprechte emoties. Het afscheid van Max is ontroerend en bevrijdend tegelijk, maar wordt net zo makkelijk weer afgewisseld met een (k)luchtige scene tijdens een verkeersovertreding. De aanstekelijke humor houdt de zwaarte van het onderwerp op afstand. Zoals, bijvoorbeeld, wanneer een stel senioren het heeft over het lijden van een vriend die aan longkanker sterft, paffen ze er zelf – allemaal – flink op los. Dat ziet er gewoon komisch uit en maakt de situatie lichter.

Tegengeluid of huppekee weg?
Yehezkel's vrouw is de enige die af en toe vragen stelt bij het zelfverkozen recht om een 'moordmachine' in te zetten. Zelf lijdt zij aan een beginnende vorm van Alzheimer. Als de symptomen van haar ziekte ernstiger worden, bezoekt ze een verpleeghuis voor dementerenden om te kijken hoe haar perspectief er uit ziet. Dat neemt haar twijfels weg. Zij ziet de machine dan als een mogelijkheid om de aftakeling te voorkomen die ze niet wil. Een actueel thema, ook in Nederland, na de recente uitzending van de documentaire over De Levenseindekliniek.

Navoelbaar
De cast bestaat uit geweldige en gelouterde acteurs uit de werelden van komedie, film, theater en televisie. De acteurs zetten hun personages neer als navoelbare mensen. De vriendschap, de dilemma's, de keuzes – alles komt geloofwaardig over. Binnen de duur van de film ga je al van ze houden en hoop je dat als je zelf eenmaal in een seniorenflat woont je ook zulke mooie en moedige mensen zult treffen. Hoe ze, naakt in de plantenkas, het geschonden zelfbeeld van Yehezkel's vrouw weer opvijzelen: onbetaalbaar.

Film met een missie
'The Farewell Party' is een oprecht en bevlogen pleidooi voor zelfbeschikking. Granit en Maymon hanteren absoluut een activistische agenda. Ze wilden met 'The Farewell Party' het maatschappelijk debat over euthanasie in Israël op gang helpen. En dat is prima gelukt. Waarschijnlijk vooral omdat de film meer meevoelend dan uitdagend is geworden. Alle prijzen die er in Israël te winnen zijn, wonnen ze. De springlevende discussie in Israel over euthanasie is misschien wel hun hoofdprijs.

  Je kunt reserveren door ons te mailen

of door naar de website te gaan