|
Het is nu acht jaar geleden dat we de stad verlieten en een een bruisend leven ruilden voor een leven weggestopt in het Franse platteland.
Die jaren zijn voorbijgevlogen, en toch voelt alles van vóór ons Frankrijkverhaal als een ander leven, alsof het over een leven van iemand anders gaat.
Deze plek verandert ons. Langzaam. Op meer manieren dan ik ooit kon bedenken.
Mijn blik op de wereld verschoof. Mijn leven ook.
Van meer complexe tot heel eenvoudige dingen. Zoals het beleven van de seizoenen.
In België kende ik er eigenlijk maar twee: koud en nat, warm en droog.
Buiten bekeek ik meestal door een autoruit, tussen files door. Of rennend, van parking naar afspraak.
Hier werden het er eerst vier: lente, zomer, herfst, winter.
Met de moestuin werden het er tweeënvijftig. Elke week haar eigen rituelen in de moestuin.
Met twee energieke honden voelt het soms alsof er driehonderdvijfenzestig seizoenen zijn. Lichtjes overdreven natuurlijk.
Maar wie zijn dagen buiten doorbrengt, vaak wandelend, ziet elke dag iets verschuiven.
Ik hoorde in één van mijn favoriete podcasts dat ze in Japan et jaar opdelen in tweeënzeventig microseizoenen van vijf dagen. Elk met zijn eigen 'dingetjes' die eigen zijn aan enkel die specifieke periode.
Een stille, mooie manier om meer in het moment te leven, vind ik. Dus ben ik er een eigen Rêve versie van aan het maken, het is hier natuurlijk Japan niet.
Gisteren ging nazomer abrupt in herfst over. Storm Benjamin schudt alles opeens goed door elkaar.
De bomen dragen hun mooiste kleuren. De wind trekt aan. Regen helpt mee. Bladeren nemen afscheid.
Sommige staan in een paar dagen tijd ineens kaal. Op de paden ligt een dik, bruin, soms rood tapijt.
De laatste okkernoten zijn gevallen. De kastanjes stretchen hun afscheid nog wat meer in de tijd. Het bos geurt naar paddenstoelen en nat hout.
Tijd om de laatste kweeperen binnen te halen. En de kruiden te drogen die de avondkou niet verdragen.
De houtkachel gaat al af en toe aan. Het ritme van kortere dagen valt nu niet meer te ontkomen. In de loop van de namiddag, voel je de avond al vallen.
En dit seizoen leert mij dat vertragen geen werkwoord is. Waar ik dacht dat vertragen ging over al de rest sneller en efficiënter te maken, zodat er op het einde een gaatje zou overblijven. Is vertragen eigenlijk gewoon een toestand van overgave.
|
