Αν βαριέσαι μια εισαγωγή γεμάτη αδόμητες σκέψεις μου, μπορείς να προχωρήσεις απευθείας στο πρώτο θέμα. Δεν παρεξηγώ 👇
Η απαισιοδοξία και ακόμα περισσότερο η καταστροφολογία τείνουν να τραβάνε την προσοχή μας όσο τίποτα άλλο.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Σε ένα podcast του, ο Morgan Housel επιχείρησε να δώσει μια απάντηση… και μου άρεσε!
Σε πρώτη επαφή, ένας απαισιόδοξος με λέγειν φαίνεται έξυπνος, ψαγμένος και πνευματώδης. Σαν να ξέρει για τι πράγμα μιλάει βρε παιδί μου. Τα πράγματα, ναι μεν είναι σκατά, αλλά ο απαισιόδοξος έφτασε σε αυτό το συμπέρασμα επειδή έκανε έρευνα... το έψαξε!
Από την άλλη, ένας αισιόδοξος τείνει να δείχνει κάπως… αφελής.
Με εξαίρεση τις κηδείες, το να αγχωθείς μόλις ακούσεις κάποιον να λέει “όλα είναι καλά, χαλάρωσε, μην ανησυχείς!” είναι απόλυτα λογικά. Ίσως να τον θεωρήσεις άσχετο, χωρίς να πατάει στην πραγματικότητα και με άγνοια επί του πραγματικού προβλήματος που σε βασανίζει.
Θα μπορούσαμε να το αποδόσουμε στην έμφυτη τάση του ανθρώπου να απεχθάνεται την απώλεια. Σύμφωνα με έρευνες των Kahneman και Tversky, ο πόνος του να χάσεις κάτι είναι πολύ μεγαλύτερος από την χαρά του να το απόκτησεις.
Και πώς δεν χάνεις κάτι; Όταν το προστατεύεις. Και πώς το προστατεύεις; Όταν λαμβάνεις λιγότερο ρίσκο. Και πότε λαμβάνεις λιγότερο ρίσκο; Όταν είσαι απαισιόδοξος για το τι θα συμβεί στο μέλλον.
Έμφυτη αποστροφή για την οποιαδήποτε απώλεια ⇣ Επιθυμία διατήρησης όσων έχουμε ⇣ Επιθυμία για λιγότερο ρίσκο ⇣ Άρα η καλύτερη στρατηγική είναι η... απαισιοδοξία;
Σε παλαιότερες κοινωνίες με τις απειλές τριγύρω να είναι πολλές περισσότερες, επιβίωναν κυρίως οι απαισιόδοξοι.
Στην σημερινή κοινωνία, με τους φυσικούς κινδύνους να είναι σαφώς μειωμένοι, έχει περισσότερο νόημα να είσαι αισιόδοξος. Μόνο έτσι θα έχεις το κίνητρο να κυνηγήσεις πιθανές ευκαιρίες ώστε να βελτιώσεις το επίπεδο της ζωής σου.
Βγάζει νόημα ή λέω μ@λ@κίες, μεσημεριάτικα;
|