|
Je bent begin 50. Jij en je man hebben jullie huiswerk gedaan en wat rust gevonden met jullie geschiedenis. En net als jullie in wat rustiger vaarwater lijken te zitten, pleegt je zoon suïcide. Hoe verhoud je je tot die verschrikking? Dat is wat Conny ten Klooster en haar man overkwam. Ze deed 20 jaar aan persoonlijke ontwikkeling toen deze verschrikkelijke gebeurtenis zich in haar leven voordeed. Ze was senior opleider bij een opleidingsinstituut en kan vanuit haar expertise als geen ander over deze gebeurtenis vertellen.
Hoopvolle boodschap
Met een groot bewustzijn en haar enorme ervaring geeft ze woorden, kleur, gevoel, gedachten en daarmee beelden aan haar binnenwereld. En het is bijzonder dat ze vertelt dat ze kan zeggen dat ze nu niet ongelukkiger is dan toen. Je kan weer levenszin vinden na zo’n groot verdriet. Een hoopvolle boodschap voor mensen die ook met een groot afscheid en ingrijpend verlies te maken krijgen.
Het lijden als toegangspoort
Toen ik een aantal jaar geleden een leraar ontmoette vroeg hij aan mij: “Waar lijd je aan?” Ik schreef het al eerder in een inspiratiebericht. Het bewust worden van je lijden brengt je naar een dieper, vrijer en betekenisvoller leven zei hij. De pijn is dan zo groot dat je gaat onthechten en loslaten. Het is de enige manier om tot die pijn te verhouden. En je ontdekt dat er dan iets groter is.
Geen einde aan het lijden
En het wordt nog diepgaander als er geen einde kan worden gemaakt aan dat lijden. Zijn antwoord destijds: “Als je je kunt verhouden tot iets wat groter is dan jij, dan krijg je geen antwoorden, maar de vraag verdwijnt.”
Lijden hoort bij het menszijn
Nagenoeg elke godsdienst en levensfilosofie is op onthechten en loslaten gebaseerd. Lijden hoort bij het menszijn. Vaak bewegen we weg van dit lijden. Het bij de pijn aanwezig blijven is nooit gemakkelijk, maar wel goed weet ik inmiddels uit ervaring. De Zwitserse psychiater en psycholoog Carl Jung zegt het als volgt:
“De ontmoeting met jezelf is in eerste instantie een ontmoeting met je schaduw. De schaduw is een nauwe doorgang, een nauwe poort, en die pijnlijke ervaring wordt niemand die in een diepe bron afdaalt, bespaard. Om te weten wie je bent, moet je jezelf leren kennen. Achter de deur bevindt zich, vreemd genoeg, een onbegrensde ruimte, vol ongekende mogelijkheden.”
Het ravijn
Maar wat gebeurt er als je langs die toegangspoort bent geweest, je iets van vrijheid, betekenis en rust hebt gevonden om daarna door de suïcide van je zoon in een diep ravijn te sodemieteren. En inderdaad met een lijden te maken krijgt dat nooit meer weggaat. Dat is het verhaal van Conny ten Klooster. Zij vertelt in deze podcast met een bewustzijn en enorme schoonheid hoe zij met dit verlies is omgegaan. En geeft vanuit haar perspectief en haar rouwwijze praktische tips hoe je met zo’n groot verlies kunt omgaan.
Openbreken
Het is een verhaal over het niet zien aankomen, over ongelofelijke pijn, over de kracht voelen om te blijven en over openbreken. Dat woord openbreken komt vaak terug in deze podcast. Mensen die enorm verlies hebben meegemaakt, zullen dat wel herkennen. Dat je bestaande manier van handelen en je persoonlijkheidsstructuur niet met deze gebeurtenis kan omgaan. Je ligt in gruzelementen op de grond. En het in stukken liggen zorgt uiteindelijk dat je bodem vindt. Om vanuit daar langzaam een nieuwe weg te vinden.
Licht
Door die scherven begon er bij Ten Klooster iets magisch te schijnen. Ten Klooster noemt het ‘het licht waar we vandaan komen’. Het opent een nieuwe wereld waarin je wordt gedragen. Iets groters waarin je kan rusten. En vanuit daar opent zich langzaam een nieuwe levensweg: “Er komt een nieuw vruchtbaar leven, waar ik door de dood van mijn zoon ontzettend veel leerde en ik met zijn dood toch weer geluk heb gevonden. Ik kan nu niet zeggen dat ik destijds gelukkiger was dan nu. Er is een rijkdom uit ontstaan.”
Context
De podcast is vooral bestemd voor coaches, therapeuten of mensen die dat zouden willen worden. Het taalgebruik is vakmatig. Ik ben zo vrij geweest om op eigen titel daar wat meer context aan te geven. Het verhaal van Ten Klooster raakte me destijds diep en ik vind dat de volle rijkdom en wijsheid die in haar verhaal zit, ook toekomt aan mensen die wat minder bekend zijn met deze taal. Ik hoop dat ik het nog toegankelijker heb gemaakt.
Meer context en achtergrond bij vakmatige begrippen ❯
Schoonheid
Wat getuigt het toch van een ongelofelijke schoonheid als mensen dergelijke verhalen willen delen. Het helpt bij afscheid en je eigen weg. Zo zegt Ten Klooster: “Soms wordt er van mensen gevraagd om hun kind los te laten. Maar als ik naar mijn eigen ervaring kijk, dan kun je je kind niet loslaten. Het leven en de dood zit letterlijk in al je cellen. Dat is jouw rijkdom. Die wil je niet loslaten. Wat je wel kunt loslaten, is de toekomst die jullie samen hadden. Dat wel.” Wat ongelofelijk mooi gezegd.
Bron van liefde
Net als Ten Klooster heb ik ook de ervaring met de dood en het ontstaan van een nieuwe toekomst. Mijn vader overleed toen ik bijna 5 was. Het verlies heeft ruimte en licht nodig. Daarin krijgt het langzaam lucht om te transformeren tot iets waartoe je je op een liefdevolle manier kunt verhouden. Het transformeert van iets rauws dat pijnlijk open ligt tot een bron van liefde.
Onverwerkte rouw
Zo werkt het in ieder geval voor mij. Dat gebeurde bij mij pas 40 jaar later. Tot die tijd had ik het altijd weggedrukt en stuurde het mijn gedrag onbewust aan. Het is nooit te laat om een verlies te omarmen.
Luister deze podcast ❯
|
